Węglowodanowe zawirowania, czyli o insulinooporności słów kilka.
Nadmierna senność po posiłku, przyrost masy ciała pomimo normalnej diety, trudności ze zrzuceniem kilogramów, „mgła” mózgowa, problemy z koncentracją, rozdrażnienie, wzmożony apetyt na słodycze… to tylko niektóre objawy mogące wskazywać na INSULINOOPORNOŚĆ.

Insulinooporność nie jest chorobą lecz zaburzeniem gospodarki węglowodanowej ustroju. Szacuje się, że może występować u ponad połowy osób dorosłych w Polsce, niestety coraz częściej stwierdza się ją również u nastolatków oraz dzieci. Jest to dość poważny problem. Bardzo często prowadzi do rozwoju zespołu metabolicznego[1], może również być przyczyną powstawania niektórych nowotworów – głównie sutka i endometrium.

Insulinooporność, co warto wiedzieć?

Jest to stan przed cukrzycowy, zwykle występuje 10 lat przed cukrzycą typu 2.
Charakteryzuje się zmniejszoną wrażliwością komórek na działanie insuliny – tkanki stają się „oporne” na insulinę[2].
Średnio u około 70% osób rozwinie się cukrzyca typu 2.
Prowadzi do gromadzenia tkanki tłuszczowej oraz do zwiększonego poziomu glukozy we krwi.
W praktyce trudna do diagnozy (przez wiele lat może dochodzić do zwiększonego wydzielania insuliny przez trzustkę, w celu regulacji wysokiego poziomu glukozy).
Na jej podłożu, poza cukrzycą, mogą rozwinąć się takie schorzenia jak: nadciśnienie, stłuszczenie wątroby (niealkoholowe), otyłość, zespół policystycznych jajników (PCOS), osteoporoza, niepłodność, choroby neurodegeneracyjne (np. schizofrenia, Alzheimer)

Jakie badania wykonać?
Badania w kierunku insulinooporności polegają głównie na oznaczeniu tzw. „krzywej insulinowej i glukozowej”. Warto wiedzieć, że poziom glukozy na czczo powinien mieścić się w granicach 80 – 95 mg/dl, natomiast insuliny – poniżej 10 mU/ml. Cennym narzędziem może okazać się również wyliczenie wskaźnika insulinooporności HOMA – IR, czyli stosunku glukozy i insuliny na czczo[3]. Wartość tego wskaźnika nie powinna przekraczać 2, idealnie gdyby był na poziomie 1. W celu oceny wyników badań i ich parametrów, należy udać się do lekarza, np. endokrynologa, który przed dokonaniem diagnozy weźmie pod uwagę również takie czynniki jak wiek, stan fizjologiczny czy obciążenia rodzinne danego pacjenta.

Więcej przeczytacie⬇️